::. S2 Satan .::

เรื่องราวทั้งหมดผมเอามาจากหนังสือ กรรมใดใครก่อ คับเปนหนังสือที่เก่ามากๆ ตั้งแต่ปี 2529 โน้นคับป๋ม เอามาให้อ่านกัน จะได้เกรงกลัวเรื่องกรรม แล้วอีกอย่างใกล้วันพ่อแล้วอย่าลืมไปทดแทนบุญคุณท่านนะคับ ^ ^
 
ปล.ข้าพเจ้าในที่นี่คือผู้แต่งหนังสือคับ 
ปปล. บทความนี้ควรเปิดอ่านใน IE นะคับ เพราะถ้าใน FF จะล้นคับป๋ม

        นายเวก เป็นชาวจีนแผ่นดินใหญ่ ชื่อจีนดั้งเดิมของนายเวกคืออะไร ข้าพเจ้าไม่ทราบ แต่เมื่อ เปลี่ยนชื่อแล้ว ใครๆ ก้อเรียกแกว่า "นายเวก"
         นายเวก ติดตามมารดามาเมืองไทยตั้งแต่ยังเด็ก มารดาของนายเวกนั้นเป็นคนดุ เด็ดเดี่ยว ไม่ใช่ผู้หญิงที่อ่อนหวานนุ่มนวลิย่างที่พวกเราได้เคยพบเห็นเป็นส่วนมาก

ทุกอย่างเพื่อลูก
          มากดาของข้าพเจ้าเล่าให้ฟังว่า มารดาของนายเวกนั้น แยกทางกับสามีของตน และได้สู้อุตสาหะเลี้ยงดูบุตรชายคนเดียวด้วยน้ำพักน้ำแรงและความเหนื่อยยากตามประสาของคนจีนพลัดแผ่นดินที่อพยพเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภาร
          ทำงานหนักเอาเบาสู้เหน็ดเหนื่อยเพื่อลูก แลพเพราะว่ามีบุตรชายเพียงคนเดียว จึงเป็นที่รักที่หวังหนักหนา

ไม่เข้าใจ
          แต่เพราะแกไม่ใช่ผู้หญิงที่อ่อนหวาน ต้องทำงานลำบากตรากตรำ เหน็ดเหนื่อยทั้งชีวิต แกจึงไม่มีเวลาจะแสดงความรัก หรือให้ความอบอุ่นแกลูกได้เหมือนแม่ทั่วๆไป
          และเพราะความที่แกรัก แกหวังในตัวลูกชายมาก แกจึงเป็นแม่ที่ดุ เข้มงวด และจะดีลูกชายอย่างเอาเป็นเอาตาย เวลาที่นายเวกซุกซน หรือทำอะไรให้แกผิดหวัง
          นั่นอาจจะเป็นการแสดงความรักอย่างหนึ่ง ของผู้เป็นพ่อคนแม่คนก้อได้ ดังที่เราๆท่านๆอาจจะเคยพบเห็นกันมาแล้ว
          แต่เด็กชายซนๆอย่างนายเวกหรือจะเข้าใจว่า แม่ตีเพราะรัก เพราะหวังดี อยากให้แกเติบใหญ่เป็นคนดีได้ดังใจแม่

ความฝังใจ
          นายเวกจึงเติบโตมาอย่างเด็กฝังใจเกลียดและกลัวแม่ของแกมาทีละเล็กละน้อย
          แต่เมื่อค่อยโตเป็นหนุ่มความกลัวก้อหายไป เหลือแต่ความเกลียดอย่างเดียว
          แม่ของนายเวก มีเงินซื้อห้องแถวเล็กๆได้ห้องหนึ่ง เปิดเป็นร้านตัดเสื้อเชิ้ดส่งขายต่างจังหวัด เมื่อนายเวกโตเปนหนุ่ม ก้อได้เป็นหัวเรี่ยวหัวแรง รับภาระต่อจากมารดา
          แม่เล่าว่า มารดาของนายเวกและตัวนายเวกเองนั้น เป็นแม่ลูกที่แปลกที่สุด ไม่เคยลงนั่งคุยกันดีๆเลย เป็นเพราะนายเวกนั้นเกลียดแม่ จะพูดกับแม่แต่ละครั้ง ก้อจะพูดเมื่อมีธุระจำเป็นจิงๆ หรือถ้าจะต้องตอบคำถามแม่ ก้อจะตอบอย่างเสียไม่ได้

สะใภ้กลับดี
         ต่อมานายเวกก้อแต่งงาน
         เมื่อมีสะใภ้มาอยู่ร่วมบ้านก้อยิ่งเห็นชัดได้ว่า สะใภ้นั้นรักแม่ของนายเวกอย่างมาก ยิ่งเสียกว่าตัวนายเวกรักแม่ของตัวเองเสียอีก
         และแม่ของนายเวกก้อดูจะรักสะใภ้มากกว่ารักในตัวลูกชายของแกเช่นเดียวกัน เมื่อแม่ของนายเวกยิ่งแก่ตัวลงความเกรงอกเกรงใจที่มีต่อแม่ของนายเวกก้อยิ่งลดน้อยลง ประกอบกับนายเวกเปนคนหงุดหงิดฉุนเฉียว

ขาดความอบอุ่น
         ซึ่งในข้อนี้ ข้าพเจ้าอยากจะสันนิษฐานว่า เป็นเพราะนายเวกเป็นคนที่ขาดความรัก ความอบอุ่นมาแต่เล็ก เด็กที่พ่อแม่ไม่เคยแสดงความรักต่อบุตรให้เห็น หรือไม่เคยให้ความอบอุ่นทางใจอย่างเพียงพอ ได้แต่บำรุงบำเรอเลี้ยงดูแต่ทางกาย ให้ข้าวกินให้เสื้อผ้าให้ได้เล่าเรียน
          แล้วคิดว่าเท่านี้เพียงพอโดยไม่คำนึงถึงความเจริญเติบโตทางจิตใจของบุตร ย่อมได้ชื่อว่า ทำร้ายบุตรทางอ้อม 

จึงหงุดหงิด
          แม่เล่าให้ฟังว่า ตั้งแต่เห็นนายเวกมาตั้งแต่ยังหนุ่มๆไม่เคยเห็นนายเวกยิ้มแย้มแจ่มใสเลย นายเวกเป็นคนไม่พูดมากแต่มีนัยน์ตาอันดุ หน้าตาเคร่งขรึม
          ลูกจ้าง 4 - 5 คนในร้านของแกก้อต่างเกรงกลัว แต่กับแม่ของแกเอง นายเวกก้อยิ่งเงียบขรึมมากยิ่งขึ้น และถ้าไม่พอใจอะไร แกก้อจะแสดงอารมณ์อย่างไม่มีความเกรงอกเกรงใจแม่ของตัวเองเลย แต่ถ้าภรรยาของแกทำกับข้าวไม่ถูกปาก นายเวกก้อจะด่าว่าภรรยา หาว่าภรรยาของแกยักยอกเงินค่ากับข้าวที่แกให้ ซื้อแต่กับข้าวเลวๆ ราคาถูกๆ ที่แม้แต่หมากยังไม่แล
          แล้วนายเวกก้อจะยกชามข้าวที่ภรรยาของแกตักให้ ยังร้อนๆพูมชามนั้น ขึ้นทุ่มลงที่พื้นแตกกระจาย ต่อหน้าต่อตาแม่ของแกที่นั่งอยู่บนโต๊ะ และต่อหน้าลูกจ้างในร้าน แล้วก้อเดินปึงๆ ออกไปหากินข้างนอก

ผู้น่าสงสาร
           แม่ของนายเวกซึ่งปกติก้อเป็นคนดุอยู่แล้ว ก้อจะโกรธจนลุกขึ้นยืนตัวสั่น ด่าว่าสาปแข่งลูกชายของแกอย่างเกรียดชัง เหตุการณืเช่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นครั้งเดียว แต่เกิดขึ้นหลายครั้ง ผู้ที่น่าสงสารที่สุด ก้อคงงจะได้แก่ ภรรยาของนายเวกเอง
           ต่อมาเมื่อนายเวกมีลูกเล็กๆหลายคน ห้องแถวเก่าๆที่แกอยู่ก้อเกิดไฟไหม้วอดวาย โชคดีที่แกพอมีทุนอยู่บ้าง ประกอบกับวิ่งเต้นกู้ยืมเพื่อนฝูง แกจึงเซ้งได้ตึกแถว 2 คูหาเปิดกิจการของแกต่อไป

หนีไม่พ้น
            และสิ่งที่คนเราหนีไม่พ้นเลยคือ ก้อคือ กรรมของตัวเอง
            ลูกๆของนายเวกทั้ง 5 คนนั้นเมื่อโตขึ้น ต่างก้อเกลียดพ่อของตัวเอง แต่ก้อยังเกรงกลัวอยู่บ้าง จ่างก้อใช้เงินมือเติบ ทะเลาะวิวาท ขาดความสามัคคี เป็นครอบครัวที่วุ่นวายยุ่งเหยิงอย่างที่สุด
            ลูกๆต่างก้อพยายามที่จะขโมยเงินให้ได้มากที่สุด  แล้วออกเที่ยวเตร่ไปยังแหล่งมั่วสุมต่างๆ ไม่สนว่า ฐานะทางบ้านจะเป็นอย่างไร

ถือทิฐิ
             ส่วนนายเวกเองและแม่ของแกเองนั้น ในระยะหลังๆ ที่แม่ของแกชรามากแล้ว เรียกได้ว่าเลิกสนอกสนใจแม่ของแกเองโดยสิ้นเชิง แม่ลูกต่างถือทิฐิ แม้จะอยู่ร่วมบ้านเดียวกัน แต่ก้อไม่พูดจากันไม่มองหน้ากัน ไม่ใช่วันสองวันแต่เป็นเดือน เป็นปี และหลายๆปี
             จนกระทั่งแม่ของแกตายลง แกก้อยังไม่ได้ขออโหสิกรรมด้วยซ้ำไป

ยังคงสิงสถิต
              ในช่วงที่แม่ของนายเวกล้มป่วยเปนอัมพาต เดินเกินไม่ได้นั้น ตลอดเวลาเหล่านี้ นายเวกไม่ได้เอาใจใส่ดูและ หรือ ถามไถ่ห่วงใยในอาการของแม่แม้แต่น้อย ภาระทั้งหมดตกอยู่ที่ภรรยาของแก และลูกจ้างคนหนุ่งในร้านชื่อ อ้อย ซึ่งรักและสงสารคนแก่ ได้ทำหน้าที่เป็นพยาบาลจำเป็น คอยอุ้มลุกอุ้มนั่ง ป้อนข้าวป้อนน้ำ และบางทีก้อเช็ดอุจจาระปัสสาวะ ที่เลอะเทอะเปรอะเปื้อนอย่างไม่รังเกียจ
             แม่ของนายเวกเสียชีวิตที่บ้านและตั้งแต่นั้นมา ก้อเกิดปรากฏการณ์อันส่อแสดงว่า วิญญาณของนางยังคงสิงสถิตอยู่ที่บ้านนั้นไม่ไปไหน

ผีเสื้อสีดำ
             สำหรับชาวจีนเราเชื่อกันว่าวิญญาณของคนที่ตายไปแล้ว ถ้าหากวิญญาณของผู้ตายคิดถึง อยากมาเยี่ยมคนผู้อยู่หลัง ดวงวิญญาณนั้นจะมาปรากฏให้เห็นเป็นผีเสื้อสีสนิท ตัวใหญ่ท่าฝ่ามือ ซึ่งสำหรับคนไทยไม่ได้เชื่อถือเช่นนั้น แต่สำหรับข้าพเจ้าเป็นคนจีน อยากจะขอยืนยันว่า อะไรก้อตามที่คนจำนวนมาก ได้เชื่อถือกันมาเปนเวลาหลายชั่วคนั้น ย่อยไม่ใช่เรื่องเหลวไหล
            และเรื่องผีเสื้อนี้ ข้าพเจ้าก้อเคยพบเหตุการณ์เช่นนี้มาหลายครั้งแล้ว ชนิดที่พูดได้ว่า ถ้าท่านไม่เชื่อถือ ก้ออย่าพึ่งคัดค้านด้วยเหตุผลใดๆ
            เพราะเรื่องของวิญญาณอันเป็นภพในอีกมิติหนึ่ง ที่เราไม่สามารถจะมองเห็นได้นั้น เป็นเรื่องที่แม้แต่นักวิทยาศาสตร์เอง ก้อยังไม่สามารถหาเหตุผลมาหักล้างได้
             เรื่องผีเสื้อที่เชื่อกันว่าเป็นดวงวิญญาณแม่ของนายเวกนั้นเป็นเรื่องแปลกและเถียงไม่ขึ้นสำหรับคนที่ไม่เชื่อ เพราะผีเสื้อสีดำสนิทตัวใหญ่เท่าฝ่ามือตัวนี้ จะบินมาปรากกฏให้เห็นทุกเดือน ในวันที่ตรงกันทุกครั้ง
            พอถึงวันนั้นของทุกๆเดือน มันจะบินมาจาดทางไหนไม่มีใครเห็น จะเห็นก้อต่อเมื่อมันบินมาเกาะนิ่งอยู่ที่จักรเย็บผ้าของลูกจ้างที่ชื่อ " อ้อย " ผู้ซึ่งเคยเป็นผู้ปรนนิบัติแม่ของนายเวกขณะที่ป่วยหนัก มันจะเกาะนิ่งไม่ไหวติงอยู่ ตลอดทั้งคือ
            และก้อน่าแปลกที่เมื่อเวลามันหายไปนั้นไม่มีใครเห็นอีกว่ามันบินหายออกไปทางไหน ตั้งแต่เมื่อไหร ที่น่าแปลกอีกอย่างหนึ่งก้อคือ มันไม่เคยบินไปเกาะที่อื่นเลยนอกจากที่จักรเย็บผ้าของอ้อย จนกระทั่งอ้อยลาออกไป ผีเสื้อตัวนั้นก้อไม่ปรากฏให้เห็นอีกเลย

กลิ่นประจำปี
             และทุกๆปี เมื่อครบรอบวันตายของแม่นายเวก ภรรยาของนายเวกจะจัดทำพิธีแบบประเพรีของคนจีน คือจักกับข้าวคาวหวานแซ่นไหว้อยู่หน้ารูปคนตาย และเกิดเหตุการณ์ประหลาดให้เห็นอีก คือขณะจัดทำพิธี จะมีกลิ่นเหมือนซากสัตวตายเหม็นเน่า อบอวนอยู่ทั่งบริเวณงาน

เมื่อเจ็บป่วย
            นายเวกคงจะเปนคนบาปหนาเพราะได้แสดงความอกตัญญูกับแม่ของตัวเองไว้มาก ตลอดเวลาที่ทำกิจการเรื่อยมาก ปรากฏว่านายเวกมีหนี้สินขึ้นเรื่อยๆ บางที่ก้อถูกคดโกง ซ้ำลูกๆก้อไม่มีใครรัก หรือช่วยสร้างฐานะ มีแต่จะขโมยเงินทองออกไปเที่ยวเตร่ตามประสาเด็กวัยรุ่น
           ตัวนายเวกเองนั้น มีโรคประจำตัวคือโรคเบาหวาน เป็นมานานหลายปี ต้องกินยาอยู่ตลอดเวลา พอมีอายุมากขึ้นสักหน่อยก้อเป้นโรคความดันโลหิตสูง
           นายเวกเคยล้มป่วยหนักเกือบเปนอัมพาต ต้องหาหมอทั้งแผนโบราณและแผนปัจจุบัน หมดเงินหมดทองเปนจพนวนมาก ลูกๆ เห็นพ่อล้มป่วย หมดฤทธิ์หมดเดช ก้อขาดความเกรงกลัว ออกเที่ยวเตร่กันเป็นเอิกเกริก ไม่มีใครสนใจและเอาใจใส่พ่อ

กรรมสนอง
           ต่อมา อาการของแกค่อยดีขึ้น หมอแนะนำให้เดินออกกำลังในตอนเช้า แกก้อชวนภรรยาออกไปห่าถ่นที่เหมาะๆออกกำลัง แต่ไม่ได้เดินตามคำสั่งของหมอ แกกลับวิ่งเหยาะๆ แทนแม้แต่ภรรยาจะห้ามก้อไม่ฟัง จนล้มฟุบลงกลางถนน ต้องเอาตัวขึ้นรถกลับบ้าน
          ตั้งแต่นั้นมาแกก้อล้มป่วยเปนอัมพาต ต้องนอนอยู่บนเตียงภรรยาของแกก้อเปนหนี้เปนสินเรพาะการรักษาพยาบาลแกเป็นอันมาก ลุกของแกไม่มีใครสนพ่อเหมือนที่แกไม่เคยสนใจแม่ของแกเองเช่นเดียวกัน ดูเหมือนว่า เมื่อแกตายไปเสียได้ ลูกๆของแกกลับรู้สึกดีใจกันด้วยซ้ำไป

           
         

ดีก๊าบบบ วันนี้ได้เริกเปิดอีกบล๊อก ^ ^ หลังจากจะยก S2AngeL ให้เป็นสำหรับบล๊อกแห่งความรู้ ส่วนบล๊อกนี้ก้อจะเอาหลายๆเรื่องมารวมกัน รวมทั้งเปน Blog Map ทั้ง S2AngeL  และ S2Satan ด้วยงับ อย่างไงก้อฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะก๊าบบบ ^ ^